မဟာဓမ္မပါလ ဇာတ်တော်

မဟာဓမ္မပါလ ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုစဉ်အခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဓမ္မပါလ အမည်ရှိသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုမင်းသားသည် အလွန်တရားမျှတပြီး၊ ပြည်သူပြည်သားတို့ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည်။ သူသည် တရားကို အလွန်လေးစားသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားသည် မြင်းရထားစီး၍ နန်းတော်အပြင်သို့ လှည့်လည်တော်မူသည်။ သူသည် အလွန်လှပသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုသစ်ပင်သည် အလွန်အသီးများသည်။ မင်းသားသည် ထိုသစ်ပင်၏ အသီးကို စားလိုသည်။

“အမောင် အဘယ်သူနည်း ထိုသစ်ပင်ကို စောင့်ရှောက်သူ” ဟု မင်းသားက အနီးအပါး၌ ရပ်နေသော သူတစ်ယောက်ကို မေးလေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ထိုသစ်ပင်ကို ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးက စောင့်ရှောက်သည်။ သူသည် အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ ဖြစ်သည်” ဟု ထိုသူက ပြန်ကြားလေသည်။

မင်းသားသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကုန်သည်ကြီးထံသို့ သွားရောက်ကာ သစ်သီးကို တောင်းလေသည်။ ကုန်သည်ကြီးသည် မင်းသားအား မပေးလို။

“အရှင်မင်းသား၊ ဤအသီးသည် ကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဤအသီးကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ငြင်းဆန်လေသည်။

မင်းသားသည် ကုန်သည်ကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်လေသည်။ သူသည် လူသားတို့၏ အကျင့်ဆိုးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည်။

“အမောင်၊ အသင်သည် အလွန်မတရားသော သူ ဖြစ်သည်။ ဤအသီးသည် သစ်ပင်ပေါ်၌ သီးသည်၊ မည်သူမဆို စားသုံးခွင့် ရှိသည်” ဟု မင်းသားက ပြောလေသည်။

“အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤသစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ဤအသီးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးစားမှု၏ အကျိုး ဖြစ်သည်” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ဆက်လက် ငြင်းဆန်လေသည်။

မင်းသားသည် ကုန်သည်ကြီး၏ မတရားသော အပြုအမူကို လက်မခံနိုင်။ သူသည် ကုန်သည်ကြီးအား တရားစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်လေသည်။ မင်းသားသည် ကုန်သည်ကြီးအား နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဘုရင်အား တိုင်ကြားလေသည်။

ဘုရင်သည် ကုန်သည်ကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းသားအား မယုံကြည်။ သူသည် ကုန်သည်ကြီးအား ထောက်ခံလေသည်။

“ဓမ္မပါလ၊ သင်သည် မှားယွင်းနေသည်။ ဤအသီးသည် ကုန်သည်ကြီး၏ ဥစ္စာ ဖြစ်သည်” ဟု ဘုရင်က မိန့်တော်မူသည်။

မင်းသားသည် ဘုရင်၏ မတရားသော စီရင်ချက်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းလေသည်။ သူသည် တရားမျှတမှု ကင်းမဲ့နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင်သည် မှားယွင်းနေသည်။ တရားသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အသင်သည် တရားကို လက်မခံပါက၊ ကျွန်ုပ်သည် မင်းမလုပ်တော့ပါ” ဟု မင်းသားက ပြောလေသည်။

မင်းသားသည် ဘုရင်၏ မတရားသော အပြုအမူကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူသည် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရသေ့အဖြစ် အသက်မွေးရန် ဆုံးဖြတ်လေသည်။

မင်းသားသည် တောထဲ၌ ရသေ့အဖြစ် နေထိုင်စဉ်အခါက၊ သူသည် တရားကို အလွန်ကျင့်သုံးသည်။ သူသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို ကရုဏာ ရှုသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ကုန်သည်ကြီးသည် မင်းသားအား ရှာဖွေလာလေသည်။ သူသည် မင်းသားအား တောင်းပန်လေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ် မှားယွင်းခဲ့ပါသည်၊ အသင်၏ တရားမျှတမှုကို မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်အား ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ပြောလေသည်။

မင်းသားသည် ကုန်သည်ကြီး၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံလေသည်။ သူသည် ကုန်သည်ကြီးအား တရားမျှတမှု၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးလေသည်။

“အမောင်၊ တရားသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အသင်သည် တရားကို လေးစားပါက၊ အသင်သည် ချမ်းသာသုခကို ရရှိမည်” ဟု မင်းသားက မိန့်တော်မူသည်။

ကုန်သည်ကြီးသည် မင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ နားလည်သဘောပေါက်လေသည်။ သူသည် တရားကို လေးစားကာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်လေသည်။

မင်းသားသည် ရသေ့အဖြစ် နေထိုင်ရင်း တရားကို ဟောကြားကာ လူအများတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ သူ၏ တရားစကားကို နာကြားသူ အပေါင်းတို့သည် ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ကြပြီး၊ သံသရာ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကြိုးစားကြသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် တရားမျှတမှု၊ ကရုဏာနှင့် ပေးကမ်းခြင်းတို့၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးသည်။ မင်းသားသည် မတရားမှုကို မကျေနပ်သဖြင့် ရသေ့အဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။ သူ၏ တရားစကားသည် လူအများတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်စေသည်။